ความสิ้นหวังและอนาคต

ไปด้วยกันในความมืด

แสงจันทร์อันเย็นเยียบ

ได้เปิดเผยความโศกเศร้า

"ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจโลกของคุณซักเท่าไหร่"


…

เสียงร่ำไห้ของฉัน

แผ่วลงและหายไป

ฉันอยากจะรักโลกอันเจิดจ้านี่อีกสักครั้ง

ปิดซ่อนความฝันในดวงตา

จวบจนน้ำตาจะหลั่งริน

สู่หัวใจอันแปดเปื้อน

"คุณเป็นผู้ที่ฉุดผม มาจากโลกสีดำที่แปดเปื้อน”

…

รถม้าลวงตาจากความมืด

สู่เส้นทางที่มีแสงสว่าง

ลวงเราด้วยกับดักที่ชื่อความฝัน

ไปสู่เปลวไฟ

“ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน จะมีผมอยู่กับคุณ”

…

ไม่ว่าเสียงคร่ำครวญจะดังสักแค่ไหน

ก็ไม่มีทางไปถึงเหล่าเทวาอันไร้เมตตา

บนสวรรค์ได้

“ ถึงพระเจ้าจะไม่มีตัวตน ถึงสวรรค์จะไม่เข้าข้างเรา”

…

พวกเราจะกลายเป็นเถ้าถ่านที่ถูกเผา

และดูเหมือนจะมอดไหม้ไปจากท้องฟ้าสักวัน

“จนกว่าวิญญาณจะถูกพรากไป”

...

เสียงร่ำไห้

เกิดขึ้นและน้ำตาก็หลั่งที่นี่

อยากจะรักโลกเปื้อนเลือดโดยไม่หวาดกลัว

มากกว่าจะให้อภัย

ยกโทษให้ฉันและเชื่อใจกัน

นับวันแห่งความโศกเศร้าบนโลกอันแปดเปื้อนนี้

“จงเชื่อในตัวผม ทุกสิ่งทุกอย่างของผม นั้นเป็นของคุณ”